ท่านเคยคิดเหมือนผมไหมว่า ข้อมูลวิชาการการดูแลสวนยางของทางราชการทำไมมันปฏิบัติตามได้ยากเหลือเกิน เพราะมีขั้นตอนมาก ต้องใช้จำนวนคนทำงานมาก ทำให้ต้นทุนการผลิตสูงไปด้วย
ดังนั้นทุกครั้งที่ผมได้ความรู้แล้วก็จะนำมาทดลองทำและปรับปรุงวิธีการเสียใหม่ โดยเฉพาะให้เกิดผลดีแก่การทำสวนและผลิตยางเพื่อลดต้นทุนการผลิต
เมื่อปี พ.ศ. 2521 ผมได้เดินทางไปศึกษาและดูงานวิชาการยาง ที่ประเทศมาเลเซีย
ในงานสัมมนาวิชาการยางระหว่างประเทศ
ได้ไปดูงานที่สวนยางของเอกชนที่มีชื่อเสียงที่สุด
ซึ่งเป็นแหล่งวิจัยจนสามารถผลิตยางพันธุ์ดีที่ใช้ชื่อพันธุ์ พีบี (PB) ยอมรับว่านักวิชาการชาวมาเลเซีย
มีการศึกษาค้นคว้าวิจัยที่จริงจัง ทำให้วิชาการด้านยางพารามีความเจริญล้ำหน้ามาก มีการศึกษาค้นคว้าวิจัยที่จริงจัง ผมไปสัมมนาเรื่องยางที่มาเลเชียอีก 2 ครั้ง และเดินทางไปโดยรถส่วนตัวอีกหนึ่งครั้ง ในช่วงปี พ.ศ. 2524-2525
ความรู้และวิธีการปฏิบัติที่สำคัญผมได้จากการไปดูงานที่ประเทศมาเลเชียมี 2 อย่างด้วยกันคือ การติดตาฝอย และการกรีดยางหน้าสูง
“การติดตาฝอย” เมื่อการขยายพันธุ์ยางด้วยวิธีติดตาสีน้ำตาลล้าสมัย การติดตาสีเขียวได้เข้ามาแทนที่แต่ต้นกล้าที่ใช้ติดตาเขียวต้องมีอายุตั้งแต่ 6 เดือน-1 ปีครึ่ง การติดตาฝอยจะสามารถติดตาต้นกล้าที่มีอายุเพียง 57 วันหรือ 2 เดือน นอกจากนี้ ยังสามารถเลี้ยงต้นตอยางยางในถุงใหญ่ขนาด 34
x 64 เซนติเมตร เป็นเวลานานถึง 2 ปี แล้วจึงนำไปปลูกในแปลงสวนยาง และอีก 4 ปีต่อมาก็สามารถกรีดเอานำยางได้ การติดตาฝอยจึงทำให้การเพาะเลี้ยงกิ่งพันธุ์สะดวกและเป็นอันมาก
อีกเรื่องคือ “การกรีดยางหน้าบน” การกรีดยางแบบนี้จะทำให้การกรีดยางจากต้นยางได้นานถึง 45 ปี โดยปกติคนไทยกรีดยางได้ประมาณ 20 ปี
ต้องโค่นล้มต้นยาง และต้องปลูกต้นยางใหม่
แต่ในประเทศมาเลเซีย เกษตรกรทำบันไดสูงถึงห้าขั้น เพื่อกรีดยางในหน้ายางที่สูงขึ้น
น้ำยางก็มีมากไม่ต่างจากตอนล่างของต้น
ปกติการกรีดยางในหน้าปกติสามารถจะกรีดได้นานขึ้นประมาณ 25 ปี
ชาวสวนยางจึงควรให้ความสนใจในการอนุรักษ์หน้ายางเพื่อการประหยัดและเพิ่มรายได้ให้แก่ตนเองด้วยการกรีดยางหน้าบน
ผมได้ทดลองการกรีดยางหน้าบนตั้งแต่ปี 2527 แต่ไม่จริงจังนัก แต่เมื่อแน่ใจว่าทำได้ก็เริ่มงานนี้จริงจังในปี 2528 และ 2529 ซึ่งก็ต้องพบกับอุปสรรคมากมาย โดยเฉพาะการต่อสู้กับความเชื่อเก่าๆ และการไม่ยอมรับของใหม่ของลูกจ้างกรีดยาง
ผมพยายามจูงใจคนงานให้กรีดยางหน้าบน โดยให้ผลตอบแทนจากการกรีดยางยาก 60
: 40 เป็น 50:50 คนงานก็ยังคงปฏิเสธโดยอ้างปัญหาเรื่องความยุ่งยาก
เช่น
ปัญหาการแบกบันได การกรีดยางหน้าบนต้องใช้บันไดพาดลำต้นปีนขึ้นไปยืนกรีดยางหน้าบน คนงานเห็นว่ามันเสียเวลาและต้องแบกบันไดหนักๆ ปัญหาการกลัวตกบันไดและถ้าเกิดขาหักใครจะเป็นคนรับผิดชอบ
ในปี พ.ศ. 2529 ผมประสบความสำเร็จในการกรีดยางหน้าสูงหรือหน้าบนสาเหตุมาจากคนตกงานมาก มีคนงานมาของานทำมากมาย ถ้าไม่ยอมกรีดยางหน้าบนก็จะไม่มีงานทำและเมื่อคนงานใช้บันไดก็พบว่า บันไดพาดบนต้นยางนั้นทำด้วยอลูมิเนียม น้ำหนักเพียง 3.2 กิโลกรัม สูงเพียงเมตรเศษ ระดับที่กรีดหน้าบนสูงเพียง 3 เมตรจากโคนต้น เมื่อยืนบนบันไดจะกรีดยางหน้าบนได้อย่างสะดวก บันไดได้รับการออกแบบให้ใช้สะดวก ขอบบันไดที่พาดกับลำต้นเกาะกุมกับต้นยางอย่างมั่นคงมีความปลอดภัยอย่างแน่นอน