ในวัยหนุ่มลุงขำเคยได้เป็นนักข่าวพิเศษ
ของวารสาร สกุลไทย ซึ่งได้รับความนิยมในสมัยนั้นมาก ลุงขำเองติดตามทุกฉบับ
เพราะสมัยนั้นเป็นสื่อช่องทางเดียวที่พอจะหาติดตามได้ นอกจากโทรทัศน์ ขณะนั้นเล่มละ 3.50 บาทเท่านั้นเอง
เมื่อได้อ่านและติดตามมากๆ
ก็เกิดการอยากจะเขียนบ้าง สมัยนั้นวารสารสกุลไทย เขามีคอลัมน์
สังคมเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวต่างๆ ในพื้นที่แต่ละจังหวัด หรือเรื่องต่างๆ
ที่เขาต้องการให้ผู้อ่านเขียนแสดงความคิดเห็น
เขาก็เปิดรับงานเขียนจากผู้อ่านที่สนใจอยากเขียน ถ้าใครได้รับการพิจาณาก็จะนำมาตีพิมพ์
ลุงขำก็อยากจะเขียนเพื่อให้ได้ส่งตีพิมพ์บ้าง
ก็พยายามฝึกเขียน พยายามหาพจนานุกรมมาศึกษาภาษา โดยเฉพาะสมัยนั้นวารสารสกุลไทย
เชิดชูและติดตามพระราชกรณียกิจของในหลวงรัชกาลที่ 9 อย่างมาก
ลุงขำก็ต้องศึกษาคำราชศัพท์เพื่อใช้ให้ถูกต้อง แต่ด้วยความที่เราเป็นคนไม่ค่อยจะมีความรู้เรื่องนี้มาก
ก็ต้องศึกษาไปเรื่อยๆ เพราะการใช้คำราชาศัพท์นี่เรื่องสำคัญ
โชคดีของลุงขำที่งานเขียนที่ลุงส่งไปหลายชิ้นได้รับการพิจารณาให้ได้ลงตีพิมพ์
อย่างเช่นในคอลัม “อุดมทัศนีย์” ควบคุมคอลัมน์โดย เทิดทัศน์ เปิดให้ผู้อ่านทางบ้านได้ส่งงานเขียนเข้าประกวด
ในหัวข้อเรื่อง “ปัญหาการที่จะให้ชีวิตคู่มีความรักที่แน่นแฟ้นและยั่งยืน
ต้องใช้มูลฐานอะไรบ้าง” เรื่องของลุงขำได้รับรางวัลชมเชย โดยใช้นามปากกาว่า
“นายขำ หวังดี”
หรือจะเป็นการรายงานงานเลี้ยงส่งท้ายปีใหม่
ของ จ.ตรัง เมื่อปี 2502 ได้รับการตีพิมพ์ เช่นกัน ใช้นามปากกาว่า “ขำขัน ตรัง”
“
แต่ครั้งที่ลุงขำภาคภูมิใจ
และปลื้มปีติมากที่สุดในชีวิตก็คือ ได้เป็นนักข่าวพิเศษ รายงานข่าวการเสด็จประพาส จ.ตรัง ของ ในหลวงรัชกาลที่ 9
และพระราชินี ให้กับวารสารสกุลไทย เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2502 ข้าพเจ้าจำได้ดี
เป็นวันที่ขบวนเสด็จของในหลวงและราชินีเสด็จมาถึงตัวเมืองตรัง
ด้วยพระมหากรุณาธิคุณของล้นเกล้า ที่ทรงให้พสกนิกรชาวตรัง
ได้มีโอกาสเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาท และถวายความจงรักภักดี โดยใกล้ชิด
ข้าพเจ้าได้บันทึกบรรยากาศและความปลาบปลื้มของชาวเมืองตรัง
มาถ่ายทอดในวารสารสกุลไทย
”
หลังจากนั้นและตลอดการครองราชย์
ในหลวงเสด็จเยือนจังหวัดตรังอีกนับสิบครั้ง ซึ่งเหตุการณ์เมื่อวันที่ 16 มีนาคม 2502 เป็นครั้งที่ข้าพเจ้าจดจำได้แม่นยำ
เพราะข้าพเจ้าได้ติดตามและรายงานข่าวบรรยากาศและความปลาบปลื้มของชาวตรังที่มีต่อในหลวงและราชินี
ซึ่งจะจารึกอยู่ในความทรงจำของข้าพเจ้าอย่างไม่รู้เลือน
งานเป็นนักเขียน เป็นนักข่าวพิเศษ แม้จะไม่ได้ทำจริงจัง เป็นอาชีพ
แต่ก็เป็นความสนุกที่ลุงขำชอบ นึกย้อนไปก็ยังรู้สึกสนุกมิรู้ลืม
นายขำ นุชิตศิริภัทรา